سگ خود را به بر خود. دالنگ!

خود او در آیش

و زن او به «نپار»ی تنهاست.

«آی دالنگ! دالنگ!» صدا می زند او

می زند دور صدایش خوکی

می جهد، گویی از سنگ به سنگ،

یا به تابندگی چشمش همچون دو گل آتش سرخ،