یا به تابندگی چشمش همچون دو گل آتش سرخ،

سگ خود را به بر خود. دالنگ!

می زند دور صدایش خوکی

می جهد، گویی از سنگ به سنگ،

یک درنده ست که می پاید و کرده ست درنگ.

نه کسی و نه سگی همدم او

بینجگر بی ثمر آنجا تنها