یک درنده ست که می پاید و کرده ست درنگ.

می زند دور صدایش خوکی

می جهد، گویی از سنگ به سنگ،

یا به تابندگی چشمش همچون دو گل آتش سرخ،

نه کسی و نه سگی همدم او

بینجگر بی ثمر آنجا تنها

چون دگر همکاران.