«دوک دوک دوکا، آقا توکا!

به دل دارم دمی با تو بمانم

به دل دارم برای تو بخوانم

ز مردی در درون پنجره آوا، ز راه دور می آید:

همه رفته اند و روی از ما بپوشیده

فسانه شد نشان انس هر بسیار جوشیده

گذشته سالیان بر ما