فسرده غنچه ای حتی نخواهی دید و این دانی.

پی ات بگرفته نو خیزان به راه دور میخوانند

بر اندازه که می دانند.

به جا در بستر خارت، که بر امید تر دامن گل روز بهارانی

به دل ای خسته آیا هست

هنوزت رغبت خواندن؟»

ولی توکاست خوانا.