می کند از یاس خسران بار آنان کم

جور دیده مردمان را.

با صدای هر دم آمین گفتنش، آن آشنا پرورد،

می دهد پیوندشان در هم

می نهد نزدیک با هم، آرزوهای نهان را.

بسته در راه گلویش او