بسته در راه گلویش او

می کند از یاس خسران بار آنان کم

می نهد نزدیک با هم، آرزوهای نهان را.

داستان مردمش را.

رشته در رشته کشیده ( فارغ از عیب کاو را بر زبان گیرند)

بر سر منقار دارد رشته ی سردرگمش را.