که خیال روشنی می برد با غارت

مرغ می گوید:

« به سامان بازآمد خلق بی سامان

و بیابان شب هولی

و ره مقصود در آن بود گم، آمد سوی پایان

و درون تیرگیها، تنگنای خانه های ما در آن ویلان،

این زمان با چشمه های روشنایی در گشوده است