در بسیط خطه ی آرام، می خواند خروس از دور

مرغ آمین گوی

دور می گردد

از فراز بام

می شکافد جرم دیوار سحرگاهان.

وز بر آن سرد دوداندود خاموش

هرچه، با رنگ تجلی، رنگ در پیکر می افزاید.