زانک از این گلگون ندارد بر رخ و رخسار مست

بخل ساقی باشد آن جا یا فساد باده ها

هر دو ناهموار باشد چون رود رهوار مست

روی های زرد بین و باده گلگون بده

باده ای داری خدایی بس سبک خوار و لطیف

زان اگر خواهد بنوشد روز صد خروار مست

شمس تبریزی به دورت هیچ کس هشیار نیست