روی های زرد بین و باده گلگون بده

باده تا در سر نیفتد کی دهد دستار مست

بخل ساقی باشد آن جا یا فساد باده ها

هر دو ناهموار باشد چون رود رهوار مست

زانک از این گلگون ندارد بر رخ و رخسار مست

باده ای داری خدایی بس سبک خوار و لطیف

زان اگر خواهد بنوشد روز صد خروار مست