بر ماسه های سرد، نبیند من

پاروکشان از آن سر دریاها...

هرگز دگر حبابی ازین امواج

شب های پرستاره ی رویارنگ

چون جان تو را به سینه فشارم تنگ

حتا نسیم نیز به بوی تو

کز زخم های کهنه زداید گرد،