دیگر نشایدم بفریبد باز

چون جان تو را به سینه فشارم تنگ

حتا نسیم نیز به بوی تو

کز زخم های کهنه زداید گرد،

یا باز آشنا کندم با درد.

افسوس ای فسرده چراغ! از تو

ما را امید و گرمی و شوری بود