زآینده نیز، آه که من هیچم.

در انتظار بازپسین روزم

وز قول رفته، روی نمی پیچم.

از حال غیر رنج نبردم سود

بگذار ای امید عبث، یک بار

بر آستان مرگ نیاز آرم

باشد که آن گذشته ی شیرین را