آب و آتش بیخود و خاک و هوا مست آمدست

می فریبم مست خود را او تبسم می کند

کاین سلیم القلب را بین کز کجا مست آمدست

آن کسی را می فریبی کز کمینه حرف او

گفتمش گر من بمیرم تو رسی بر گور من

برجهم از گور خود کان خوش لقا مست آمدست

گفت آن کاین دم پذیرد کی بمیرد جان او