گفتمش گر من بمیرم تو رسی بر گور من

کاین سلیم القلب را بین کز کجا مست آمدست

آن کسی را می فریبی کز کمینه حرف او

آب و آتش بیخود و خاک و هوا مست آمدست

برجهم از گور خود کان خوش لقا مست آمدست

گفت آن کاین دم پذیرد کی بمیرد جان او

با خدا باقی بود آن کز خدا مست آمدست