گفت آن کاین دم پذیرد کی بمیرد جان او

آب و آتش بیخود و خاک و هوا مست آمدست

گفتمش گر من بمیرم تو رسی بر گور من

برجهم از گور خود کان خوش لقا مست آمدست

با خدا باقی بود آن کز خدا مست آمدست

عشق بی چون بین که جان را چون قدح پر می کند

روی ساقی بین که خندان از بقا مست آمدست