آیند از راه سوی کشتی معیوب؛

لیک نه فرسوده آنچنان که دگر هیچ

چشم امیدی به سوی آن نتوان بست.

حوصله کردم بسی، که ماهی گیران

پتک ببینم که می فشارد با میخ

اره ببینم که می سراید با چوب.

مانده به امید و انتظار که روزی