پتک ببینم که می فشارد با میخ

چشم امیدی به سوی آن نتوان بست.

حوصله کردم بسی، که ماهی گیران

آیند از راه سوی کشتی معیوب؛

اره ببینم که می سراید با چوب.

مانده به امید و انتظار که روزی

این به شن افتاده را بر آب ببینم