با دل بیمار من عجیب امیدی ست:

هر سحر از شوق، تا ببینم هستند؟

مرغی پر می کشد ز صخره هراسان.

چله نشسته قرق به ساحل اگر چند،

از قرق هوشیار و موج تکاپوی

بر دو لبش پوزخنده یی ست ظفرمند،

وز سمج این قرق نمی رود از روی!