تابوت های خالی در خاک می کنم.

تا دوردست منظره، کوه است و برف و برف

من برف کاو کوهم و از کوه مانده ام.

اکنون درین مغاک غم اندود، شب به شب

موجی شکسته می رسد از دور و من عبوس

با پنجه های درد بر او دست می زنم.

تا صبح زیر پنجره ی کور آهنین