موجی شکسته می رسد از دور و من عبوس

من برف کاو کوهم و از کوه مانده ام.

اکنون درین مغاک غم اندود، شب به شب

تابوت های خالی در خاک می کنم.

با پنجه های درد بر او دست می زنم.

تا صبح زیر پنجره ی کور آهنین

بیدار می نشینم و می کاوم آسمان