دانم که اشک گرم تو دیگر دروغ نیست:

بیهوده می زنی به در، انگشت دردناک.

دانم که آنچه خواهی ازین بازگشت، چیست:

این در به صبر کوفتن، از درد بی کسی ست.

چون مرهمی، صدای تو، با درد من یکی ست.

افسوس بر تو باد و به من باد! ازآن که، درد

بیمار و درد او را، با هم هلاک کرد.