بیمار و درد او را، با هم هلاک کرد.

دانم که اشک گرم تو دیگر دروغ نیست:

چون مرهمی، صدای تو، با درد من یکی ست.

افسوس بر تو باد و به من باد! ازآن که، درد

ای بی مریض دارو! زان زخم خورده مرد

یک لکه دود مانده و یک پاره سنگ سرد!

۱۳۳۵/۴/۶