ای بی مریض دارو! زان زخم خورده مرد

چون مرهمی، صدای تو، با درد من یکی ست.

افسوس بر تو باد و به من باد! ازآن که، درد

بیمار و درد او را، با هم هلاک کرد.

یک لکه دود مانده و یک پاره سنگ سرد!

۱۳۳۵/۴/۶