در شبی که ش وهم از پستان چونان قیر نوشد زهر،

و به خود اینگونه نجوا می کند عابر:

با چنین هر در زدن، هر گوشه گردیدن،

رهگذار مقصد فردای خویشم من...

ورنه در اینگونه شب اینگونه باران اینچنین توفان

که تواند داشت منظوری که سودی در نظر با آن نبندد نقش؟