مانده با دندانش آیا طعم دیگرسان

که به زیر چشم توفان برمی افرازد شراع کشتی خود را

در نشیب پرتگاه مظلم خیزاب های هایل دریا

تا بگیرد زاد و رود زندگی را از دهان مرگ،

از تلاش بوسه یی خونین

که به گرماگرم وصلی کوته و پردرد

بر لبان زندگی داده است؟