تو وثاق مار آیی از پی ماری دگر

از خدا می خواه شیرینی اجل کان آجلست

هر طرف رنجی دگرگون فرض کن آن گاه برو

جز به سوی بی سوی ها کان دگر بی حاصلست

غصه ماران ببینی زانک این چون سلسله ست

تا نگویی مار را از خویش عذری زهرناک

وان گهت او متهم دارد که این هم باطلست