تا خیالت درنیاید پای کوبان چاره نیست

اندرآ ای مه که بی تو ماه را استاره نیست

چون خیالت بر که آید چشمه ها گردد روان

خود گرفتم کاین دل ما جز که و جز خاره نیست

آتش از سنگی روان شد آب از سنگی دگر