چون خیالت بر که آید چشمه ها گردد روان

اندرآ ای مه که بی تو ماه را استاره نیست

تا خیالت درنیاید پای کوبان چاره نیست

خود گرفتم کاین دل ما جز که و جز خاره نیست

آتش از سنگی روان شد آب از سنگی دگر

لعل شد سنگی دگر کز لطف تو آواره نیست