آتش از سنگی روان شد آب از سنگی دگر

تا خیالت درنیاید پای کوبان چاره نیست

چون خیالت بر که آید چشمه ها گردد روان

خود گرفتم کاین دل ما جز که و جز خاره نیست

لعل شد سنگی دگر کز لطف تو آواره نیست

بارها لطف تو را من آزمودم ای لطیف

مرده را تو زنده کردی بارها یک باره نیست