لعل شد سنگی دگر کز لطف تو آواره نیست

چون خیالت بر که آید چشمه ها گردد روان

خود گرفتم کاین دل ما جز که و جز خاره نیست

آتش از سنگی روان شد آب از سنگی دگر

بارها لطف تو را من آزمودم ای لطیف

مرده را تو زنده کردی بارها یک باره نیست

ابر رحمت هر سحر گر می ببارد آن ز تست