باید می گذاشتند غنچه ی قلبمان را بر شاخه های انگشت عشقی بزرگ تر بشکوفانیم

باید می گذاشتند سرماهای اندوه من آتش سوزان لبان تو را فرونشاند

تا چشمان شعله وار تو قندیل خاموش شبستان مرا برافروزد...

اما ظلم مشتعل

غنچه ی لبانت را سوزاند

و چشمان سرد من