در تب زنده ی خود غریو می کشید:

و دریا آشوب بود.

و خیال زندگی با درون شوریده اش عربده می زد.

و رکسانا بر قایق و من و بر همه ی دریا در پیکر ابری که از باد به هم برمی آمد

« شاید به هم بازرسیم:

روزی که من به سان دریایی خشکیدم،