و من به چشم خویش انسان خود را دیدم

من از آن روز که نگاهم دوید

و پرده های آبی و زنگاری را شکافت

که بر صلیب روح نیمه اش به چارمیخ آویخته است

در افق شکسته ی خونین اش،

دانستم که در افق ناپیدای رودرروی انسان من