روح ها درد کشیدند و ابرهای ظلم برق زد.

تا دو نیمه ی روحشان جذب هم گردد.

حباب سیاه دنیای چشمش در اشک غلتید.

سرش به دامن انسان من بود،

اما چندان که چشم گشود او را نشناخت:

کمرش چون مار سرید،