کمرش چون مار سرید،

روح ها درد کشیدند و ابرهای ظلم برق زد.

سرش به دامن انسان من بود،

اما چندان که چشم گشود او را نشناخت:

لغزید و گریخت،

در افق ستاره باران مهتابی طلوع کرد و باز نالید:

« سردار رویاهای نقره یی، مرا به کنار خودت ببر!»