لغزید و گریخت،

سرش به دامن انسان من بود،

اما چندان که چشم گشود او را نشناخت:

کمرش چون مار سرید،

در افق ستاره باران مهتابی طلوع کرد و باز نالید:

« سردار رویاهای نقره یی، مرا به کنار خودت ببر!»