در افق ستاره باران مهتابی طلوع کرد و باز نالید:

اما چندان که چشم گشود او را نشناخت:

کمرش چون مار سرید،

لغزید و گریخت،

« سردار رویاهای نقره یی، مرا به کنار خودت ببر!»

و ناله اش میان دو افق سرگردان شد: