و با تکان سرسامی خاطره خیزش،

افسرده و ملول،

در مسیر توفان تلاشم،

که بر درخت خشک بهت من آویخته مانده است

سرداب مرموز قلبم را از زوزه های مبهم دردی کشنده می آکند.

□