و بی کسی ات را دردناک تر خواهی چشید زیر دندان غم ات:

و تو آنگاه خواهی دانست،

پرنده ی کوچک قفس خالی و منتظر من!

خواهی دانست که تنها مانده ای با روح خودت

غمی که من می برم

غمی که من می کشم...