غمی که من می کشم...

خواهی دانست که تنها مانده ای با روح خودت

و بی کسی ات را دردناک تر خواهی چشید زیر دندان غم ات:

غمی که من می برم

دیگر آن زمان گذشته است که من از درد جان گزایی که هستم به صورتی دیگر درآیم

و درد مقطع روحی که شقاوت های نادانی اش ازهم دریده است، بهبود یابد.