چرا که لبان خود را از پیشانی خاطره ی تو سردتر می یابم.

که شقاوت های نادانی اش ازهم دریده است...

تنها

هنگامی که خاطره ات را می بوسم در می یابم دیری ست که مرده ام

از پیشانی خاطره ی تو

ای یار!

ای شاخه ی جدا مانده ی من!