که شقاوت های نادانی اش ازهم دریده است...

و در سکوت دردبار خود مرگ و زندگی را شناختم.

اما میان این هر دو، لنگر پررفت وآمد دردی بیش نبودم:

درد مقطع روحی

تنها

هنگامی که خاطره ات را می بوسم در می یابم دیری ست که مرده ام

چرا که لبان خود را از پیشانی خاطره ی تو سردتر می یابم.