زن بی بعد مهتابی رنگی که خفته است بر ستون های هزاران هزاری موهای آشفته ی خویش

کنار ساتور سرد فراموشی

پشت بطری های خمار و خالی

زیر لنگه کفش کهنه ی پرمیخ بی اعتنایی

عشق بدفرجام من است.

از حفره ی بی خون زیر پستانش