زیر لنگه کفش کهنه ی پرمیخ بی اعتنایی

زن بی بعد مهتابی رنگی که خفته است بر ستون های هزاران هزاری موهای آشفته ی خویش

عشق بدفرجام من است.

از حفره ی بی خون زیر پستانش

من

روزی غزلی مسموم به قلبش ریختم