چه کند صبح که گر آینده قرار بود به گذشته باخته باشد

چه کند صبح اگر دیروز

گوری ست که از آن نمی روید زهربوته یی جز ندامت

با هسته ی تلخ تجربه یی در میوه ی سیاهش؟

دکتر حمیدی شاعر می بایست به ناچار اکنون

در آب های دوردست قرون

جانوری تک یاخته باشد!