و در جامه ی شعله ور آتش خویش،

در رویای ماران یک چشم جهنمی فریاد کشیده اند.

و تو نگاه و انحناهای اثیری پیکرت را همراه بردی

خاموش و پرصلابت و سنگین

بر جاده ی توفان زده یی گذشتی

که پیکر رسوای من با هزاران گل میخ نگاه های کاوشکار،