بر جاده ی توفان زده یی گذشتی

و تو نگاه و انحناهای اثیری پیکرت را همراه بردی

و در جامه ی شعله ور آتش خویش،

خاموش و پرصلابت و سنگین

که پیکر رسوای من با هزاران گل میخ نگاه های کاوشکار،

بر دروازه های عظیمش آویخته بود...