هزاران قفل پولاد راز بر درهای بسته ی سنگین میان ما

در انتهای اندوهناک دهلیز بی منفذ،

چشمان تو شبچراغ تاریک من است.

به سان ماران جادویی نفس می زنند.

گل های طلسم جادوگر رنج من از چاه های سرزمین تو می نوشد،

می شکفد،